ORGANIZACJA PROCESU PRZYGOTOWANIA DO PISANIA

Podstawą przygotowania do nauki pisania w przedszkolu jest systematyczność stosowania poszczególnych sposobów, rytmiczna częstotliwość zabaw, zajęć i ćwiczeń organizowanych w tym celu i codzienny dowolny kontakt dzieci z zabawkami, pomocami i przy­borami, które pobudzają ich zaciekawienie, chęć działania, czynienie prób ruchowych, plastyczno-konstrukcyjnych, graficznych w sprzy­jających ku temu warunkach a także dowolne próby odtwarzania wzorów. Działalność wychowawcza nauczycielki jest więc dwojakiego ro­dzaju : pośrednia — przez stwarzanie warunków i ukazywanie dzieciom znaczenia, roli, jaką pismo odgrywa w życiu każdego człowieka i w kontaktach między ludźmi, oraz bezpośrednia — prowadzenie, orga­nizowanie różnorodnych zabaw, zajęć, prac użytecznych i ćwiczeń ze wszystkich dziedzin wychowania i z wykorzystaniem bardzo rozmai­tych tematów. W planowaniu procesu przygotowania do pisania należy uwzglę­dniać proporcjonalnie wszystkie omówione dziedziny rozwoju i wy­chowania dbając o to, aby zabawy ruchowe — usprawniające i gruntu­jące orientację w kierunkach prowadzone były równolegle z zabawami ruchowo-graficznymi, z zajęciami i pracami o charakterze plastyczno--konstrukcyjnym oraz zabawami z zastosowaniem symboli graficz­nych. Przygotowanie do pisania jedynie od czasu do czasu wymaga zorganizowanych, 30-minutowych zajęć dla całej grupy równocześnie. O wiele częściej będzie ono miało charakter indywidualnych krótkich kontaktów z zespołem kilkorga dzieci, kontaktów okolicznościowych z indywidualnymi dziećmi, które są przez nie same nawiązywane, przerywników ruchowo-graficznych między innymi pracami i zaję­ciami. Szybko okaże się, że poziom możliwości i zainteresowań dzieci jednego rocznika jest bardzo zróżnicowany. Niektórym więc będzie potrzeba więcej łatwych i ukierunkowanych zabaw o charakterze ćwi­czeń ruchowych, innym — trzeba będzie częściej podsuwać materiał do analizy i syntezy wzrokowej, jeszcze inne będą wymagały usprawnia­nia motorycznego rąk, a więc więcej czasu poświęcimy, aby zaintereso­wać je zadaniami plastyczno-konstrukcyjnymi. Wreszcie będą i takie, które przekroczą wymagania programu i zaczną pisać samorzutnie drukowanymi, a niekiedy, jeśli nauczyły się w domu rodzinnym, pisa­nymi literami. Dla tych ostatnich nauczycielka będzie życzliwym do­radcą i korektorem, nie hamując ich zainteresowań. Dzieci te mogą okazać się bardzo pomocne w organizowaniu zabaw w graficzne za­gadki — rebusy, służąc innym przykładem. Dokładnie dwadzieścia lat temu zasiadłem po raz pierwszy w poradni dziecięcej i spotkałem się oko w oko z rodzicami moich pacjentów. Spotkania nasze trwają właściwie do dziś. Co mogę powiedzieć o rodzicach i opiekunach dzieci na podstawie tylu lat współpracy? Otóż, nic nie przesadzając, z kontak­tów z rodzicami jestem ogólnie bardzo zadowolony, chociaż szczerze mówiąc milsze mi są kontakty z dziećmi niż z towarzyszącymi im osobami. Powiedzia­łem, że jestem zadowolony ogólnie, bo podobnie jak w każdym środowisku ludzkim, każdym środowisku zawodowym, tak i wśród rodziców są osoby bardziej lub mniej sympatyczne, bardziej lub mniej życzliwe i bardziej lub mniej kulturalne.

Polecamy strony

szablon aukcji allegro | kotły na owies | konie na biegunach | organizacja imprez bielsko biała | portal komputerowy