WYCHOWANIE ZDROWOTNE

Wychowanie zdrowotne polega na wytwarzaniu nawyków bezpo­średnio lub pośrednio związanych z ochroną i doskonaleniem zdrowia fizycznego i psychicznego, wyrabianiu odpowiednich sprawności, nastawianiu woli i kształtowaniu postaw umożliwiających stosowanie zasad higieny, skuteczną pielęgnację, zapobieganie chorobom i lecze­nie oraz pobudzanie pozytywnego zainteresowania sprawami zdrowia przez epizodyczne i systematyczne wzbogacanie i pogłębianie wiedzy o własnym organizmie i rozwoju, a także o prawach rządzących zdro­wiem publicznym. Wychowanie zdrowotne w oddziałach dla dzieci 6-letnich powinno opierać się na zasadach higieny i wiedzy o biologicznych potrzebach dziecka w wieku przedszkolnym oraz na znajomości danego środowiska, w którym niektóre z nich (np. potrzeba czystości) są silniej lub słabiej odczuwane i zaspokajane (np. potrzeba przebywania na powietrzu) w mniejszym lub większym stopniu. Kształtowaniu i utrwalaniu postaw związanych z wychowaniem zdrowotnym sprzyja przykład — dostarczanie właściwych wzorów postępowania, oraz pobudzanie własnej aktywności dziecka. Aktyw­ność tę należy wykorzystywać do podejmowania działań na rzecz zdro­wia i higieny własnej oraz otoczenia. Wychowania zdrowotnego nigdy nie zaczynamy od punktu zero­wego. 6-latek wyniósł z domu pewne tradycje, stereotypy i przeświad­czenia dotyczące zdrowia. Są one często błędne. Przystępując do pracy z grupą należy ocenić czy: — dziecko ma wyniesioną z domu potrzebę czystych rąk, wywie­trzonego pomieszczenia, porządku wokół siebie. Czy protestuje prze­ciw łamaniu zasad bezpieczeństwa, posiada umiejętności i nawyki mycia rąk, zębów, prostego sie­dzenia, korzystania z urządzeń sanitarnych, ma ukształtowaną postawę wobec szczepień, badań lekarskich, choroby, ma własne doświadczenia w dziedzinie zdrowia; jest przewle­kle chore, było leczone w szpitalu, sanatorium, przebyło uraz czy operację. Bilans, jaki otrzymamy na podstawie wypowiedzi i obserwacji dzieci oraz znajomości ich środowiska domowego stanie się pod­stawą dalszych poczynań. Będzie to najczęściej rozwijanie pozytyw­nych przekonań i utrwalanie prawidłowych nawyków. W wielu przy­padkach zajdzie jednak konieczność reedukacji. Procesu reedukacji nie można rozpocząć od podważenia i ośmie­szenia fałszywych przekonań dziecka. Takie postępowanie uruchamia mechanizm obronny i uniemożliwia pracę z dzieckiem. Dziecko samo podejmie reedukację pod warunkiem, że nauczyciel wyda mu się życzliwy, bliski, godny zaufania. Celem nadrzędnym i wspólnym będzie troska o zdrowie. Przygo­towując dziecko do „stanu uczniowskiego" wykorzystać należy jego duże zaangażowanie emocjonalne. Wzór ucznia powinien wyróż­niać się nie tylko wynikami w nauce i zachowaniu, lecz także dba­łością o zdrowie i przestrzeganie zasad higieny. Problematykę zdrowia należałoby prezentować równocześnie w wielu przedmiotach naucza­nia i zabawie, gdyż wszechstronne działanie zapewnia większy sukces. Konieczne jest tworzenie grupie 6-latków warunków zgodnych z za­sadami higieny (picie mleka, zmiana obuwia, czyste urządzenia sani­tarne, wietrzenie sali, przerwy w pracy, zabawy na świeżym powietrzu). Wszelkie pokazy i objaśnienia czynności trzeba powtarzać wielokrot­nie, każdorazowo cierpliwie korygując błędy. Nie straszyć i nie cytować przykładów negatywnych. Podawać realne wskazówki na dziś z jednoczesnym wskazaniem do czego mają dążyć. Np. mycie się pod prysznicem jest najbardziej wskazane z punktu widzenia zasad higieny, ale można je zastąpić myciem w du­żej misce i polewaniem się wodą z konewki. Nauczyciel sam daje przykład swoim zachowaniem; pomaga w po­rządkowaniu zabawek, używa własnego ręcznika, razem z dziećmi myje ręce przed jedzeniem, pije mleko razem z grupą, jest czysty i schludnie ubrany. Współzawodnictwo, zwłaszcza zespołowe stwarza okazję do oceny i porównania, pobudza ambicję i działa uspołeczniająco. Nagrody powinny mieć formę satysfakcji moralnej, wyróżnienia, pochwały. Grupa 6-latków powinna osiągnąć w ciągu rocznej pracy pewien poziom sprawności i wiedzy oraz zyskać postawy, które staną się bazą dla dalszych etapów wychowania zdrowotnego. Grupują się one w następujących działach: 1) wdrażanie do przestrzegania zasad bezpieczeństwa, 2) wyrabianie nawyków higieniczno-kulturalnych związanych z z czystością, hartowaniem, higieną wzroku, słuchu, układu nerwowego, 3) dbanie o zdrowie swoje i innych. Przy omawianiu każdego z wyżej wymienionych działów podany jest zestaw informacji, związanych z danym materiałem programo­wym, oraz wskazówki dotyczące jego realizacji. Zamieszczone wia­domości zostały dobrane zarówno pod kątem przekazania ich dzie­ciom w aspekcie ich aktualnych potrzeb, jak i sytuacji w których znaj­dują się z chwilą przejścia do szkoły — jak i z przeznaczeniem dla nau­czyciela w celu ułatwienia mu między innymi współpracy z rodzicami. Dokładnie dwadzieścia lat temu zasiadłem po raz pierwszy w poradni dziecięcej i spotkałem się oko w oko z rodzicami moich pacjentów. Spotkania nasze trwają właściwie do dziś. Co mogę powiedzieć o rodzicach i opiekunach dzieci na podstawie tylu lat współpracy? Otóż, nic nie przesadzając, z kontak­tów z rodzicami jestem ogólnie bardzo zadowolony, chociaż szczerze mówiąc milsze mi są kontakty z dziećmi niż z towarzyszącymi im osobami. Powiedzia­łem, że jestem zadowolony ogólnie, bo podobnie jak w każdym środowisku ludzkim, każdym środowisku zawodowym, tak i wśród rodziców są osoby bardziej lub mniej sympatyczne, bardziej lub mniej życzliwe i bardziej lub mniej kulturalne.

Polecamy strony

mass | projektowanie wizytówek | projekty garaży | przedszkola Warszawa | zaproszenia ślubne | rodzicom z dwójkom bliźniąt polecamy wózki bliźniacze, czyli dziecięce wózki bliźniaki dla dwójki dzieci jednocześnie! | Koszulki Adidas | tapczaniki dla dzieci